Which Lao Unicode fonts can be used with my computer?

Many different Lao Unicode fonts have been made, but some work better than others, depending on whether you are using Windows, Mac or Linux, and also on the browser (or other application) being used.

The following sample text is shown using the font Saysettha Unicode, if font Saysettha Unicode is installed on your computer. (If the font is not installed, the browser may substitute another Lao font.)

To try another (installed) Lao Unicode font, enter the name of the font here, then press Try font...

Font size and style comparison

ໃນເມື່ອແວ່ນວິເສດຂອງພວກເຮົາເສຍໄປແລ້ວ, ພວກຜູ້ໃຫຍ່ເວົ້າວ່າ: ຫາກມີຄົນເຂົາປ້ອຍດ່າໃຫ້ຄົນກະຕູຕາຍຮ່າ ກໍ່ຢ່າໃຫ້ໄດ້ເຂັດຢຳແດ່ເນີ! ຫາກແມ່ນຄົນເຂົາດ່າວ່າຕາຍສາເຈົ້າ ກໍ່ຢ່າໃຫ້ມີຄວາມເປັນຈິງ, ຖ້າຫາກວ່າເຂົາດ່າແບບສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າຕາບອດສາ, ພວກເຈົ້າເປັນເຈົ້າວິນຍານສັກສິດຢ່າໄດ້ຖືເອົາມາໃຊ້ເປັນຄ້ອງໃນຄໍ, ຖ້າຄົນເຂົາດ່າແບບສັ່ງການໃຫ້ເອົາໄມ້ແສ້ແຍ່ແກ່ນຕາກໍ່ໃຫ້ຢ່າເຮັດ.

Narrative Sample

ປະເພນີຂອງກະຕູບູຮານ

ເຜົ່າກະຕູຢູ່ໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເລົ່າວ່າ: ຄົນເຮົາສາມາດຂ້າພວກຜີແລະແຕ່ນັ້ນມາພວກຜີບໍ່ສາມາດຈະມາໃກ້ຄົນກະຕູໄດ້.

ຄົນກະຕູບູຮານ, ເມື່ອຢູ່ສະໜຸກສຸກສະບາຍພວກເຂົາກໍ່ທຳມາຫາກິນຕາມທຳມະຊາດ. ເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີອາການເຈັບເປັນ, ຢູ່ໃນໄລຍະນັ້ນ, ບໍ່ມີການລົ້ມຫາຍຕາຍຈາກໂລກນີ້ດອກ. ຄົນກະຕູສະໄໝນັ້ນກໍ່ແພ່ຜາຍຫຼາຍໆຄົນ, ຈຳນວນພົນລະເມືອງກໍ່ມີຫຼາຍ, ຢູ່ໃນໂລກນີ້ມີຄົນກະຕູຢ່າງໜາແໜ້ນ, ຜືນດິນແຫ່ງນີ້ເຕັມແຕ່ຄົນກະຕູ. ພາກສວ່ນພວກຜີແຕ່ລະມື້ແຕ່ລະເດືອນແມ່ນຖືກຄົນກະຕູບູຮານຂ້າ. ແຕ່ລະປີພວກຜີຕົກຢູ່ໃນສະພາບຖືກທ່າຮັບ, ຖືກມະນຸດດັບສູນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ພວກຜີບໍ່ພໍໃຈກັບຄົນກະຕູ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາພວກຜີໄດ້ຊອກວິທີແລະຄິດວ່າເປັນແນວໃດມະນຸດຈິ່ງສາມາດເຫັນພວກຕົນໄດ້. ອາໄສຢູ່ແຜ່ນດິນກໍ່ບໍ່ຫວິດ, ຄົນຍັງນຳມາຂ້າ, ບາດແລ້ວກໍ່ຍັງໄປຂ້າຈົນໄດ້, ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສເຊື່ອງຊ່ອນຢູ່ຕົ້ນໄມ້ໃບຫຍ້າ, ເຂົາເຈົ້າກໍ່ຍັງນຳໄປປາບ. ພວກເຮົາລົງໄປຢູ່ນ້ຳກໍ່ຍັງມີຄົນເຫັນແລະຂ້າໄດ້, ພວກຜີກໍ່ເສຍໃຈ, ຄຽດແຄ້ນກັບມະນຸດ. ຕາມຜູ້ໃຫຍ່ເຄີຍໄດ້ເລົ່າສູ່ພວກເດັກນ້ອຍສືບຕໍ່ກັນມາ.

ໃນມື້ໜຶ່ງ, ພວກຜູ້ໃຫຍ່ໄປທຳມາຫາກິນຢູ່ໄຮ່ສວນໃນແຕ່ລະວັນ, ປະໄວ້ຍັງເຫຼືອແຕ່ເດັກນ້ອຍຢູ່ບ້ານ. ພວກຜີກໍ່ຊອກຫາກົນອຸບາຍໃໝ່ຕໍ່ເດັກນ້ອຍ; ພວກຜີຖາມເດັກນ້ອຍວ່າ: ໂອ! ພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມສາມາດເບິ່ງເຫັນພວກຜີດອກ, ເດັກນ້ອຍຕອບວ່າ: ຮວ້າຍເຈົ້າຜີຮູ້ຈັກບໍ່ຄົນກະຕູຄືພວກເຮົາດັບສູນຜີໄດ້ຫຼາຍ ບັກແລ້ວໃດ. ເດັກນ້ອຍເວົ້າຕໍ່ວ່າເຜົ່າກະຕູພວກຂ້າພະເຈົ້າມີແວ່ນວິເສດ ເຊິ່ງມີຄວາມສາມາດເຫັນໄດ້ທຸກຢ່າງໃດແລະມີຄວາມສາມາດຂ້າພວກເຂົາ ອີກດ້ວຍ. ພວກຜີງຶກຫົວ ແລ້ວເວົ້າຕໍ່ເດັກວ່າ: ເອີ! ເອີ! ໄດ້ແລ້ວ.

ໃນເມື່ອຮູ້ຄວາມລັບຂອງຄົນແລ້ວ, ພວກເດັກນ້ອຍຜີກໍ່ແຈ້ງໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງຕົນຮູ້ຈັກວ່າມະນຸດເຂົາ ເຈົ້າມີແວ່ນວິເສດເຊິ່ງສາມາດເຫັນແລະມີຄວາມສາມາດຂ້າພວກເຮົາ ອີກດ້ວຍ. ຜູ້ເປັນພໍ່ເປັນແມ່ຜີຕອບລູກວ່າ: ແມ່ນແທ້ບໍ່? ລູກຜີຕອບວ່າມີອີຫຼີ, ພໍ່ແມ່ພວກຜີຖາມລູກວ່າ: ພວກເຈົ້າຮູ້ມາແຕ່ໃສ? ຜູ້ໃດບອກພວກເຈົ້າຮູ້, ໂອ! ນັ້ນວ໋າ ກໍ່ແມ່ນໃຜອີກ ພວກເດັກນ້ອຍມະນຸດຫັ້ນເດ່ເປັນຜູ້ເວົ້າໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້, ພໍ່ແມ່ຕື່ນຂຶ້ນວ່າ: ຮຶ້! ໄດ້ແລ້ວ, ໄດ້ແລ້ວ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາໃນແຕ່ລະມື້, ພວກຜີມີແຕ່ໄປຈອບເບິ່ງຄົນ, ຊອກເບິ່ງບ່ອນຄົນເອົາແວ່ນວິເສດໄວ້ຢູ່ໃສ, ແຕ່ບໍ່ປະກົດເຫັນຈັກເທື່ອ.

ໃນມື້ໜຶ່ງ, ພວກເດັກນ້ອຍຜີໄປຫຼິ້ນທາງບ້ານມະນຸດ, ພວກເດັກນ້ອຍຜີກໍ່ເລີຍພົບຄົນຜູ້ໜຶ່ງ, ພວກເຂົາທ້ວງວ່າ: ໂອ! ພໍ່ປູ່ມາແຕ່ໃສວ໋າ. ເຈົ້າມາແຕ່ໃສແທ້. ຄົນຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນໂງ່, ຄົນໂງ່ຕອບວ່າໂອຖາມຂ້ອຍບໍ່, ພວກຜີຕອບແມ່ນແລ້ວພໍ່ປູ່,່ ພໍ່ປູ່ຊິໄປໃສ. ໂອ! ຂ້ອຍຊິໄປທ່ຽວຫຼິ້ນດອກ, ເດັກນ້ອຍຜີວ່າ ໂອ! ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນບໍ່ ເຂົາເວົ້າວ່າມີເລື່ອງແວ່ນວິເສດ? ແມ່ນເຂົາເຈົ້າເອົາໄວ້ຢູ່ໃສ່. ແວ່ນວິເສດສາມາດເບິ່ງຄົນອື່ນແມ່ນບໍ່? ຄົນໂງ່ຕອບວ່າໂອ! ຂ້ອຍຮູ້ຢູ່ດອກ, ພວກເຈົ້າຊິເຮັດຫຍັງ? ຖ້າວ່າພໍ່ປູ່ຮູ້ໄປເອົາໃຫ້ພວກຫຼານເບິ່ງໄດ້ບໍ່. ໂອ! ພວກເຈົ້າຢາກເຫັນແທ້ວ໋າ ພວກເດັກນ້ອຍຜີຕອບວ່າພວກເຮົາຢາກເຫັນຊື່ໆບໍ່ເຮັດຫຍັງ, ພວກເຮົາບໍ່ເອົາດອກ. ຄົນໂງ່ຜູ້ນັ້ນກໍ່ໄປເອົາແວ່ນວິເສດດັ່ງກ່າວໃຫ້ເດັກນ້ອຍຜີເບິ່ງ.

ໃນເມື່ອເດັກນ້ອຍຜີເຫັນແວ່ນກໍ່ຍ້ອງອ້າງຄົນໂງ່ວ່າ: ໂອ! ໂຮ! ຈັ່ງແມ່ນງາມຫຼາຍແທ້ເນາະ, ໂອມັນເປັນຈັ່ງຊີ້ ນໍ. ໃນສຸດທ້າຍ, ພວກເດັກນ້ອຍຜີດັ່ງກ່າວກໍ່ຍາດເອົາຈາກມືຄົນໂງ່ໄດ້, ແລ້ວແລ່ນໜີໄປຈ້ອຍ. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຄົນກະຕູເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບເຄາະຮ້າຍຈາກຜີແລະບໍ່ເຫັນໂຕຜີຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້.

ຫຼັງຈາກນັ້ນມາ, ພວກຜີໄດ້ແວ່ນວິເສດອັນນັ້ນໃນກຳມື. ຮອດປະຈຸບັນມັນກໍ່ຍັງຢູ່ນຳພວກຜີ. ຄົນກະຕູພວກເຮົາ, ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາບໍ່ສາມາດເບິ່ງເຫັນຜີອີກ. ໃນຕໍ່ມາພວກຜີສ້າງຄວາມສະໜຸກຈັບກິນຄົນ, ໃນແຕ່ລະບ້ານກໍ່ເກີດມີອາການເຈັບເປັນອຶກກະທຶກ. ຝູງຄົນກະຕູ ຕົກຢູ່ໃນສະພາບຖືກຂົ່ມຂູ່ຂອງຜີແລະເກີດມີຄົນເສຍຊິວິດສູນຫາຍ ໄປຍ້ອນພວກຜີແລະພວກຜີແກ້ແຄ້ນຄືນກັບຄົນຈົນຮອດທຸກວັນນີ້.

ເຜົ່າກະຕູໃນເວລານັ້ນຕົກຢູ່ໃນສະພາບເດືອດຮ້ອນຫຼາຍ, ຄົນເສຍຊິວິດທຸກວັນ, ເຂົາເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງສະນັ່ນຫວັ່ນໄຫວຢູ່ບົນໜ້າໂລກແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້, ໄດ້ສ້າງຄວາມວຸ່ນວາຍກັບເຈົ້າວິນຍານ, ເຈົ້າວິນຍານໄດ້ແຕ່ງຄົນຂອງຕົນລົງໄປເບິ່ງແລະຖາມເຂົາເຈົ້າວ່າມີເລື່ອງຫຍັງ? ລົງໄປເບິ່ງດູ. ເຈົ້າວິນຍານລົງໄປກໍ່ເຫັນພວກຜີຂ້າຄົນ. ເຈົ້າວິນຍານທ້ວງວ່າ: ໂອ! ມີມະນຸດເຂົາເຈົ້າເສຍຊິວິດ, ເຂົາເຈົ້າຈິ່ງຮ້ອງໄຫ້ເຊິ່ງແມ່ນພວກຜີເປັນຜູ້ທຳລາຍມະນຸດຊາດ. ເຈົ້າວິນຍານເວົ້າວ່າ: ໂອ! ເປັນໜ້າສົງສານມະນຸດແທ້. ເຈົ້າວິນຍານເຫັນສະພາບທີ່ກ່າວມາ, ວິນຍານກັບຄືນມາລາຍງານກັບເຈົ້ານາຍຕົນວ່າ: ພວກຜີກິນຄົນ. ເຈົ້ານາຍຕອບວ່າ: ດີແທ້ບໍ່ຄວນຈະເຮັດແນວນັ້ນ, ພວກເຮົາຕ້ອງລົງຊ່ອຍມະນຸດດ້ວຍວິທີລົງສູນຄົນໃຫ້ໄດ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ, ເພື່ອເປັນການສ້າງທ່ານໝໍໃຫ້ຄົນກະຕູອີກດ້ວຍ.

ຄົນບູຮານເຂົາເຈົ້າຢູ່ໃນສະພາບເປັນແນວນັ້ນພວກລູກເອີຍໃນສະໄໝພໍ່ປູ່ ແມ່ຍ່າເຂົາເຈົ້າເລົ່າຄວາມເປັນມາແບບນັ້ນ, ຈິງບໍ່ຈິງພວກເຮົາກໍ່ບໍ່ຊາບນຳ, ກໍ່ໄດ້ເລົ່າຕໍ່ໆກັນມາ, ຈົນເຖິງໃນປະຈຸບັນນີ້. ໃຫ້ພວກເດັກໆຊົງຈຳແລະຄິດເບິ່ງຊິວິດຂອງຄົນກະຕູບູຮານຂອງພວກເຮົາ, ໃຫ້ຄົນສະໄໝນີ້ຕ້ອງມີການປົກປັກຮັກສາໄວ້. ເຖິງວ່າມັນເປັນເລື່ອງເລັກໆກໍ່ຕາມ, ແຕ່ອາດເມືອໜ້າຈະມີຄຸນຄ່າພວກເຮົາກໍ່ບໍ່ຮູ້ ແທ້ໃດ.

ໃນເມື່ອແວ່ນວິເສດຂອງພວກເຮົາເສຍໄປແລ້ວ, ພວກຜູ້ໃຫຍ່ເວົ້າວ່າ: ຫາກມີຄົນເຂົາປ້ອຍດ່າໃຫ້ຄົນກະຕູຕາຍຮ່າ ກໍ່ຢ່າໃຫ້ໄດ້ເຂັດຢຳແດ່ເນີ! ຫາກແມ່ນຄົນເຂົາດ່າວ່າຕາຍສາເຈົ້າ ກໍ່ຢ່າໃຫ້ມີຄວາມເປັນຈິງ, ຖ້າຫາກວ່າເຂົາດ່າແບບສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າຕາບອດສາ, ພວກເຈົ້າເປັນເຈົ້າວິນຍານສັກສິດຢ່າໄດ້ຖືເອົາມາໃຊ້ເປັນຄ້ອງໃນຄໍ, ຖ້າຄົນເຂົາດ່າແບບສັ່ງການໃຫ້ເອົາໄມ້ແສ້ແຍ່ແກ່ນຕາກໍ່ໃຫ້ຢ່າເຮັດ.

The sample text has been adapted with thanks from a Lao cultural study, copyright Nancy Costello and Khamleuan Sulavan. The text was originally entered in Microsoft Word for Windows in about 1995 using Tavultesoft Keyman, version 3.2 (with automated syllable splitting), and converted to Unicode and edited using Lao Script for Windows in 2001.